Genade, zo oneindig groot

Wie kent Newton niet van zijn bekende gedicht Amazing Grace? Minder bekend zijn echter zijn brieven en preken. Dit dagboek is samengesteld uit een selectie daarvan.

Op
een bijzonder pastorale wijze gaat John Newton in
zijn brieven in op allerlei vragen. Zo ook over wereldgelijkvormigheid. Het vermijden daarvan moet niet ontaarden in een angstvallige bezorgdheid en wereld vreemd zijn. “Men kan zijn lichaam honger laten lijden om zijn hoogmoed te voeden.” Maar een christen spreekt wel een andere taal en heeft andere gewoonten dan de wereld. Hij is dus te onderscheiden. Hij schikt zich niet naar de beginselen van deze wereld.

Newton was zeer verdraagzaam naar anders denkenden. Maar als verdraagzaam betekent dat we ontrouw worden aan de beginselen van Gods Woord, hebben we meer op met de eer van mensen dan die van God, zegt hij.

Op de vraag of hij een calvinist is, geeft hij een duidelijk antwoord. Newton handhaaft de leer van de soevereiniteit van God en de verantwoordelijkheid van de mens. En dat alles heel evenwichtig. Ook de uitverkiezing belijdt hij. Alleen God krijgt de eer van het zalig worden van een zondaar.

De evenwichtige benadering blijkt ook uit zijn preken. Als we alleen al zien naar de wijze waarop hij verklaart wie er werkelijk vermoeid en belast zijn en genodigd worden in Matthéüs 11:28,
blijkt hoezeer hij recht wil doen aan de woorden van de Schrift zonder mensen die werkelijk de last van hun zonden voelen, af te stoten.

Het gewicht van de zielen woog hem zwaar. Dat blijkt ook uit zijn opmerking dat leraren moeten bedenken dat het winnen van één ziel waardig is geboren te worden, dan tienduizenden jaren in moeite en smaad door te brengen. Hopelijk wordt het lezen van dit dagboek niet alleen voor het winnen van één ziel maar van vele zielen gebruikt.